25323980 s

‘Kom, je moet op tijd naar school’. ‘Hoe laat gaan we eten?’ ‘Vandaag heb ik het druk op mijn werk, ik ben later’. ‘Ik moet de was nog doen en de kinderen moeten nog voorgelezen worden!'

Onze dagen in het gezin staan bol van onze gewoonten, tijdschema’s, activiteiten en manieren. Of je nu wilt of niet. School begint en eindigt op een bepaalde tijd, werken kent stress, sporten gaat op afspraak, vrienden komen op bezoek. Daartussen laveer je, al dan niet moeizaam en met weerstand, heen en weer.

Het nadeel van tijdschema’s is dat je het moeilijk loslaat als je het kan. Niet gek, we leven in een land waar hard werken beloond wordt. ‘Doe maar gewoon, dan doe je gek genoeg’ is een boventoon. Breeduit lachen, gek lopen, luidkeels zingen, ja, wanneer doe je dat nou? Wordt plezier wel op zijn volle waarde gewaardeerd?

Senn (4 jaar) liet deze week de I-pad vallen. Hij zat een filmpje te kijken en opeens stond hij op en liet de I-pad op de grond vallen. Schrikken en we hadden hem al meerdere malen voor gewaarschuwd!. Ik schrok en mijn hoofd bedacht allerlei zinnen om te zeggen. 'He Senn, dit kan echt niet, je moet leren dat dit niet kan'. 'Weet je, dit zijn waardevolle spullen en we kunnen niet zomaar een nieuwe kopen?'. 

Herken je deze situaties? Vast wel. Kinderen kunnen je goed laten schrikken, bijvoorbeeld door met een schaar in iets waardevols te knippen, op de muur te tekenen, iemand te pesten, te laat thuis komen of voor de vierde keer 's avonds uit bed te komen. Hoe reageer jij op iets onverwachts wat je raakt? 

Je hoofd zal je overtuigen van het 'feit' (daar houdt een hoofd van, van FEITEN) dat deze situatie 'Echt Niet Kan'. Dat je deze situatie hoort op te voeden. Je hoofd reageert met inzetten van 'overwicht', wellicht iets te eisen of straf voor te houden. Gevolg: de hele situatie wordt ontwricht en de emoties laaien nog hoger op. 

kabouterGisteren gingen Senn en ik erop uit op de fiets. Anders dan anders, mocht hij zeggen waar we heen gingen. Hij wilde eerst nog een bevestiging dat het werkelijk mocht, maar glunderde al snel van oor tot oor. We stapten op de fiets en bij elke kruispunt koos hij voor links, rechts of rechtdoor.

Ik was helemaal voorbereid om in het middel of no where uit te komen, maar dat was eigenlijk helemaal niet zo. Hij bepaalde bij elke kruising zijn weg en regelmatig moest ik even stilstaan zodat hij wat langer kon nadenken over welke kant nu aantrekkelijk was. 

We reden zo een kwartiertje door de stad. En omdat we trager reden dan ‘normaal’, keken we met hele andere ogen naar wat er om ons heen gebeurde. We zagen wat er in de kruisingen allemaal mogelijk was, waar links heen leidde en waar rechts naartoe ging. We letten veel meer op de mensen die we tegen kwamen en de opvallende dingen. 

‘He kijk mam’, zei Senn, ‘daar een (Engelse) dubbeldekker’. ‘Daar wil ik even kijken, vooral bij de wielen’.  We zijn afgestapt om te kijken hoe groot de wielen wel niet waren en of er binnenin inderdaad een trap te zien was. We ontdekte nog een hele grappige achterbak. Ook het speeltuintje werd een stoppunt. Hij wilde hoog op de schommel en even op de wip. En we genoten van de dieren die we zagen. Het was ontzettend leuk, echt ontzettend leuk.

Het is oneindig lang geleden.Saskia Zwijnenburg Echt Mooij fotografie.web 1230
Ik woon in een verheven wijze gemeenschap.
Ergens hoog in de bergen.
Mijn lange gewaad straalt licht uit
En ik draag mijn kroon als teken van verbinding met de wijsheid/bron.
Iedereen om me heen is net zo licht als ik.
Het is in onze ogen de ideale wereld.