Vrijheid

‘Luisteren naar je kind is natuurlijk erg mooi, Saskia, maar wat doe ik nou als de situatie met mijn kind echt gevaarlijk is’, vroeg een ouder mij tijdens een workshop. Verduidelijkend zei ze: ’Mijn 4-jarige dochter reed op haar fiets in grote vaart een heuvel af’. ‘Dan heb ik echt niet de tijd om eens rustig te gaan zitten verbinden en luisteren, dan moet ik gelijk handelen’.
‘Maar ik sta daar wel te roepen of eigenlijk te schreeuwen en mijn kind tegen te houden met een dwars huilend kind als gevolg’.‘Ik kan haar toch niet loslaten, dan rijdt zo tegen een auto’. ‘Hoe ga ik daar mee om, er moet toch iets anders mogelijk zijn’. Ik snapte haar goed, dat heb ik zelf ook heel vaak. 

Mijn 9-jarige dochter kwam laatst thuis met een vriendinnetje en vroeg me ‘Mama, we moeten voor school een stok hebben’. ‘Mogen we samen naar het bos fietsen om een stokken te zoeken?’. Een blik van avontuur in haar ogen. En tuurlijk zit daar een reële angst dat er met mijn kind iets gebeurt in het verkeer. Maar een ‘Nee’ zet jezelf en je kind klem. 

IMG 0926Wat brengt het je als je je kinderen, jezelf en je gezin gaat ziet door de bril van liefde.

Zelfs op momenten dat je de ‘hij-zit-zo-nu-eenmaal-in-elkaar’ bril, ‘het-is-een-fase’ bril of de ‘wat-nu-weer’ bril, op hebt.

Dat je je beseft dat jouw kind werkelijk de beste reactie kiest, die hij/zij heeft op dat moment. Of je zoon of dochter nu even vastgelopen is, verdriet heeft, elke nacht huilt, telkens ongelukkig is, gefrustreerd is.

Oh, wat een uitdaging in je gezin, juist daar waar alles intens verbonden is.

IMG 0074Deze zomer waren we, met ons gezin, op vakantie in België. Neergestreken op een heerlijke camping aan de rivier de Semois. Onze dochter (9 jaar) beleeft in de zomer altijd de fijnste tijd van het jaar, het ultieme vakantiegevoel: buiten leven, spelen, vriendinnetjes, ontdekken en vrijheid. 

Ze trok er elke dag met een groepje meisje op uit. Afhankelijk van het weer struinden ze naar het bos, klimparcours of waren ze urenlang in het water. 

Op een mooie middag waren ze met drie vriendinnen de rivier afgegaan met hun plastic krokodillen en bootjes. Normaal dobberden ze naar het einde van de camping, naar een sneller stromend stuk. Supergaaf natuurlijk. Op deze mooie middag waren ze al meegaand met de stroom opeens verder afgezakt dan ze wilden en, buiten het bereik van de camping verdwenen. 

IMG 0792

‘Mama, wil je met me spelen?’, Pap, wil je kijken naar ons dansje?, ‘Mam, weet je, ik  kom straks bij jou op bezoek, dan ben jij Oma en ik ben jouw kind ….’, ‘Pap, mijn auto is kapot, wil je hem maken’.

Jouw kinderen zijn super creatief in het vragen om jouw inbreng in het spel. Terecht vind ik, want die aandacht heeft het spel ook nodig. Spel is voor kinderen het leukst als het voedend is en ze uitdaagt een volgende stap te maken. Als ze vastlopen of het spel te saai wordt, vragen ze jouw aandacht om hun spel te verlevendigen.

Hoe vaak ik jouw eerste reactie op hun mee-speel-vraag: ’Nee, niet nu, ik ben bezig’ of ‘ik maak de afwas af en dan kom ik naar je toe’. Jij hebt nu eenmaal beperkte tijd om te spelen. Toch wil je je kinderen voeden in hun spel en ze aandacht geven. Gelukkig, je hoeft niet helemaal mee te spelen om hun spel te voeden!

Neem eens een andere rol.