Luisterschool voor wijsheid en intuïtie 

BLOG van Saskia Zwijnenburg

Meer lezen over alledaagse levenslessen van kinderen en hun ouders?
Abonneer je op mijn twee wekelijkse blog.

Vandaag mag jij zeggen waar we heen gaan.

kabouterGisteren gingen Senn en ik erop uit op de fiets. Anders dan anders, mocht hij zeggen waar we heen gingen. Hij wilde eerst nog een bevestiging dat het werkelijk mocht, maar glunderde al snel van oor tot oor. We stapten op de fiets en bij elke kruispunt koos hij voor links, rechts of rechtdoor.

Ik was helemaal voorbereid om in het middel of no where uit te komen, maar dat was eigenlijk helemaal niet zo. Hij bepaalde bij elke kruising zijn weg en regelmatig moest ik even stilstaan zodat hij wat langer kon nadenken over welke kant nu aantrekkelijk was. 

We reden zo een kwartiertje door de stad. En omdat we trager reden dan ‘normaal’, keken we met hele andere ogen naar wat er om ons heen gebeurde. We zagen wat er in de kruisingen allemaal mogelijk was, waar links heen leidde en waar rechts naartoe ging. We letten veel meer op de mensen die we tegen kwamen en de opvallende dingen. 

‘He kijk mam’, zei Senn, ‘daar een (Engelse) dubbeldekker’. ‘Daar wil ik even kijken, vooral bij de wielen’.  We zijn afgestapt om te kijken hoe groot de wielen wel niet waren en of er binnenin inderdaad een trap te zien was. We ontdekte nog een hele grappige achterbak. Ook het speeltuintje werd een stoppunt. Hij wilde hoog op de schommel en even op de wip. En we genoten van de dieren die we zagen. Het was ontzettend leuk, echt ontzettend leuk.

Natuurlijk kwam ik ook mezelf tegen, want ja, normaal bepaal ik, waar we heen gaan. Nu moest ik de controle loslaten. Het bracht me een mooie ervaring, maar er kwamen ook verdrietige gevoelens omhoog. Verdriet omdat ik inzag dat ik heel de dag door heel erg veel bepaal en eigenlijk voelt dat heel zwaar. Ik merkte bang te zijn dat als ik hem de teugels gaf, ik niks meer te zeggen had. Het grappige was, dat toen ik hem alle kanten liep kiezen, mijn wensen en zijn wensen gewoon leken samen te vloeien. Ik had de wens had om boodschappen te doen. Wij waren links en rechts geweest, maar we zaten best op een plek waar we nog naar de winkel konden. Dus ik zei tegen Senn: ‘Ik wil graag nog even boodschappen doen, zullen we lekker in de winkel een bolletje gaan halen?’. ‘En dan mag jij nog op een paar kruispunten kiezen hoe jij erheen wilt rijden’. Superleuk, dat wilde hij wel. En, zo kwamen we dus bij de winkel en heb ik gewoon mijn boodschappen kunnen doen. 

We waren een half uurtje later dan als ik als een sneltrein de heuvel af gegaan was, maar we hadden zoveel meer plezier gehad, zoveel meer contact. Senn’s gezicht glunderde helemaal van zijn eigen weg en van de avonturen die hij beleefd had. Hij vertelde ook in de winkel, dat hij had mogen kiezen waar hij heen ging en wat hij had gezien. Het was zo’n verrijking van onze ochtend samen. Mijn controle wat meer los te laten ga ik dagelijks doen. Het is niet zo is dat alles helemaal fout gaat. Helemaal niet. Gaat helemaal niet fout. Het wordt juist leuker. Het wordt meer verbonden en gezelliger en ik kan toch nog doen wat ik wil. En het is rustig in me. 

Wat wil jij vandaag je kind laten bepalen? Om te gaan genieten van je kind en jezelf? Hoeft maar een klein stapje te zijn, je zult je verwonderen.Veel plezier.

Ga naar boven