Luisterschool voor wijsheid en intuïtie 

BLOG van Saskia Zwijnenburg

Meer lezen over alledaagse levenslessen van kinderen en hun ouders?
Abonneer je op mijn twee wekelijkse blog.

Gedeelde boosheid

AdobeStock 66860889 001Als ze samen spelen, Klaas en Pieter, is het binnen not time ruzie. Eigenlijk ontlopen ze elkaar liever, maar ja, ze komen elkaar in de beperkte ruimte nu eenmaal  tegen. Tegelijkertijd lijkt het ook wel of ze elkaar opzoeken. Om de boosheid die ze voelen ook te uiten.

 

‘He, stop daar eens mee, ga lekker buitenspelen’ of ‘kom dan gaan we een spel doen’, helpt niet. De dynamiek is te sterk om ‘gewoon’ uit elkaar getrokken te worden. Vaak word je zelf ook nog bij de boze gevoelens betrokken door te gaan mopperen of eisen te stellen (als jullie nu niet stoppen, dan ….).

 Ik neem ze beide even mee naar een rustige plek. Daar gaan ze zo ver mogelijk bij elkaar vandaan zitten. Beide met een boos gezicht en niet van plan ook maar ergens over te praten.

De enige mogelijkheid is om ze zo maar even te laten zitten. Ik ga op gelijke hoogte zitten, zodat we een driehoek vormen en creëer een sfeer van openheid en acceptatie. De jongens mogen weten dat ik geen oordeel heb over hun gedrag, maar interesse heb ik hun beweegredenen. Ieder kind kiest namelijk het beste gedrag wat hij/zij in zich heeft om om te gaan met de situatie.

 

….Stilte …..

 

Dan begint Klaas te vertellen dat hij het stom vindt dat hij hier zit en dat het zo lang duurt. Of ik iets te zeggen heb, want anders gaat ie weer. Een kleine opening is er.

Ik schets dat het samen spelen vandaag in boosheid eindigt en ze elkaar hiervoor lijken op te zoeken. Ik vraag ze hoe zij dit zien. 

 

Pieter en Klaas ratelen door elkaar heen. Ja, maar dat komt ook omdat hij ….. , nee, hij doet … en dan …. Dat is toch niet eerlijk …. Hij speelt ook altijd vals …. pakt dingen weg… ……. ……..

‘Hoe boos ben je vandaag?’ vraag ik. De vraag valt gelukkig goed en de opening groeit.

Klaas vertelt dat hij zich boos voelt op alles en iedereen, zelfs al toen hij wakker werd. Dat alles stom is, hij niet wilde ontbijten en dat dan moest. Dat hij op het schoolplein ook al met iedereen ruzie had en overal tegenaan schopte. Dat zijn moeder  vanavond ook nog weg gaat, naar zijn vader die al langere tijd ziek in het ziekenhuis ligt. De gevoelens zijn van zijn gezicht af te lezen.

Als Pieter vertelt dat hij ook boos is, blijkt dat zijn vader voor langere tijd weg is naar het buitenland en hij niet weet wanneer hij weer terug komt. Vanmorgen hoorde hij van zijn moeder dat het nog langer gaat duren voordat zijn vader weer thuis komt. Hij had zich zo verheugd om te gaan voetballen met zijn vader als ie terug was, maar dat moet nu wachten. Vandaag heeft hij aan niks anders kunnen denken en nu is ie verdrietig en gefrustreerd. 

 ‘He’ zegt Klaas, er gaat een licht in hem branden. ‘Dus jij mist je vader ook’. ‘Ja’ beaamt Pieter. ‘He word jij ook boos als je je vader mist, ik ook’.  De jongens kijken elkaar aan. Begrip doet wonderen, want  de hele situaties rond hun vaders valt even weg. Dit inzicht van (h)erkenning werkt verbluffend. De klik van vriendschap vult de leegte.

en samen lopen ze de deur uit om te gaan spelen …

Wil jij ook graag weten welk verhaal, welke pijn en welke ruimte er onder het gedrag van jou kind zit? Verwonder jezelf over de helderheid. Gun je kinderen de verlichting hun verhaal kwijt te kunnen. In de ruimte die dan ontstaat groeit de eigenwaarde en de verbinding. 

Zie www.saskiazwijnenburg.nl

Ga naar boven